De woestijn in Bolivia

mei 26, 2016

Vanuit Uyuni, in het zuiden van Bolivia, rijden we, na eerst een kerkhof van trein locomotieven te hebben bezocht, een 10.000 km2 grote witte zoutvlakte in. Oogverblindend aan de ogen. Samen met 5 anderen en Jose-Louis, chauffeur en kok, rij ik per four-wheel drive in 3 dagen 900 km door de woestijn. Onze groep is Europees: Duitsers, een Spaanse en een Engelsman. Voertaal onderling is Engels maar Jose-Louis spreekt uitsluitend Spaans. Ik kan het redelijk volgen en ben blij met mijn Spaanse lessen in Cuzco.In deze witte zoutvlakte, ontstaan nadat een prehistorische meer opdroogde, wordt ook een deel van de beroemde Dakar rally gereden. Het is heel vervreemdend dit wit, zo ver de horizon strekt en het biedt de kans om gekke foto’s te maken zoals de foto met de appel bij deze blog. Jose-Louis is onuitputtelijk in het bedenken van ideeën voor foto’s en films. In deze zoutvlakte zijn ook allerlei eilanden (rotspunten die boven de vlakte uitsteken) en Incahuasi is ongetwijfeld het meest bijzondere eiland dat ik ooit heb gezien. Vol met reuzencactussen is dit eiland een bijzonder gezicht midden in de witte vlakte. Het is ongelofelijk mooi en ik ben zeer onder de indruk van de natuur hier. Vanuit de witte zoutvlakte rijden we de “gewone” woestijn in: vulkanen wisselen af met dorre vlaktes en de meest bizarre rotsformaties die je maar kunt bedenken. Meren met prachtige kleuren, soms met flamingo’s en altijd zijn er ergens lama’s. Ook zijn er werkende vulkanen, getuige de enorme stoomwolken die eruit komen en geisers. Wat een prachtig landschap! Onderweg picknicken we voor lunch en iedere keer heeft Jose-Louis iets lekkers klaar gemaakt met groenten en fruit. Dit zijn mijn gezondste dagen tot nu toe.

Vooral dag 2 is het ijskoud want we gaan naar een hoogte van 4900 meter. Die nacht slapen we op 4200 meter hoogte en het is -15. Er is geen verwarming. Op de foto zie je mij liggen met een muts op, handschoenen aan, al mijn kleren, in een slaapzak en 4 dekens erop. En dat was prima, ik had het niet te warm. Ik slik diamox tegen de hoogteziekte en helaas moet ik er daarom s ‘nachts uit om te plassen. Wat een ellende in die kou. Als ik bibberend op het toilet zit, zie ik stomverbaasd een naakte man binnen komen rennen (de toiletdeur bestaat uit wat houtjes en je kunt gewoon naar buiten kijken, trouwens: de ander dus ook naar binnen) onder het slaken van allerlei kreten die ook naar het toilet gaat. De volgende ochtend hoor ik dat deze Israëliër er met een groep is, allen afkomstig uit het leger, en ook buiten naakt oefeningen doen. Hoewel het niet vervelend is deze gespierde lichamen te aanschouwen, vind ik het toch redelijk absurd dat je dit vrijwillig in je vrije tijd doet. Lands wijs, lands eer.

De laatste dag zijn we dicht bij de grens met Chili en gaat mijn hele groep de reis vervolgen in Chili. Jose-Louis rijdt mij veilig terug naar Uyuni waar ik in het vliegtuig stap terug naar La Paz. Daar heb ik even lekker een dagje om bij te komen voordat ik de jungle inga.

Wat een extremen: van -15 naar +30 en van een hoogte van 4900 naar bijna 0!

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply