Lake Titicaca en La Paz

mei 19, 2016

Vanaf Macchu Picchu reis ik naar het hoogst gelegen meer ter wereld, Lake Titicaca. Via de drijvende eilanden van Uros, waar ooit de bewoners terecht kwamen op de vlucht voor de Spanjaarden, kom ik aan op het eiland Amantani om daar samen met een Argentijns echtpaar een nachtje te verblijven bij een lokale familie. Amantani is een prachtig eiland, geen auto’s en heel rustig, mooi groen met veel bloemen en behoorlijk steil. We klimmen naar een heilige tempel om de zonsondergang te zien maar bij 4000 meter houd ik het voor gezien. Ook op deze hoogte is de zonsondergang prachtig vind ik. De gastmoeder Maribe kookt lekker, hoofdbestanddeel van de maaltijd is quinoa. Ze kan niet geloven dat wij in Nederland dit ook eten en dat het zelfs reuze populair is. Op Amantani worden de toeristen over de families verdeeld en wordt via een roulatiesysteem nauwgezet bijgehouden hoeveel toeristen iedere familie te gast heeft gehad. Heel eerlijk en zo profiteert het hele eiland hiervan. Dankzij zonnepanelen is er zelfs een lamp op mijn kamer maar buiten is het donker zoals het donker kan zijn als er geen verdere lichtbronnen zijn. De sterrenhemel is adembenemend en ik slaap heerlijk in deze rust. De volgende dag ga ik via het eiland Taquile, net zo mooi en rustig als Amantani maar vooral bekend omdat de mannen hier de kleding breien, terug naar het vasteland van Peru. Niet zonder een heerlijke forel gegeten te hebben, vers gevangen in Lake Titicaca.
Vervolgens reis ik per bus naar Bolivia. Een deel van Lake Titicaca hoort bij Bolivia. Op het eiland van de Zon (Isla del Sol) is volgens de Inca’s de zon geboren. Samen met een groepje Engelsen en een Zweeds/Nederlands stel charteren we een boot om de tempel aan de noordkant van het eiland te bezoeken. De Zweedse professor is hier in verband met een onderzoek hoe gewassen te veredelen en vertelt hoe hopeloos ouderwets de landbouw is in Bolivia. Ze hebben westerse technologie en kennis nodig om een stap voorwaarts te maken.
In de bus naar La Paz ontmoet ik een Duits echtpaar die, net als ik, naar de woestijn in het zuiden willen gaan. We spreken af samen te boeken als we in la Paz zijn. Van de rustige eilanden naar la Paz is een enorme overgang. Enorm druk, chaotisch, geen weg die recht is: hij gaat of omhoog of omlaag, vieze uitlaat gassen maar guesthouse Arty’s is een oase van rust in deze hectiek. Van alle kanten word ik gewaarschuwd als alleenreizende vrouw om goed uit te kijken. Dat doe ik dan nog maar eens extra. Bijna de hele dag in La Paz besteed ik aan mijn vervolg reizen. Zo boek ik samen met de Duitsers de woestijn en als ik, na mijn was weggebracht te hebben in een wasserij, per toeval het naastgelegen reisbureau binnenloop valt mijn oog op een jungletocht per vlot. De eigenaar is een gepassioneerde man die deze tocht een paar jaar geleden bedacht, eerst per gemotoriseerde boot. Hij vond echter dat er wat miste en toen hij de tocht per vlot maakte ontdekte hij zonder motor, dankzij de stilte, nog meer in de natuur te zijn. Deze tocht sluit goed aan op mijn woestijn avontuur en ik besluit dit te boeken, nadat ik op internet vele lovende recensies hierover heb gelezen. Aansluitend ga ik ook nog 3 dagen naar de pampa’s, graslanden met veel water en veel….krokodillen. En laat ik de muggen niet vergeten, die zullen er ook zijn…..
Tevreden over deze plannen ben ik van plan om naar de kabelbaan te lopen.
La Paz heeft 3 kabelbanen, niet voor de toeristen maar als vervoermiddel voor de eigen inwoners vanwege de enorme hoogteverschillen en het dramatische verkeer. Onderweg houdt een Boliviaanse vrouw mij staande: ze vertelt dat het veel te gevaarlijk is voor mij om hier te lopen en staat erop mij ernaar toe te brengen. Ze houdt een busje aan en ik word keurig voor de ingang afgeleverd. Dank u mevrouw, maar ik voel mij toch enigszins oncomfortabel hierna. Bovenaan spreek ik de enig andere blanke vrouw aan, de Zwitserse Esther, en brengen wij samen de rest van de dag door. Dat is nu het leuke van reizen, deze toevallige ontmoetingen zorgen ervoor dat iedere dag anders is. Esther is hier 2 maanden om de onderwijzers nieuwe lesmethoden te leren en gaat daarna weer terug naar haar gezin in Zwitserland. Eind van de dag nemen we afscheid want ik ga op weg naar Uyuni in het zuiden van Bolivia voor de woestijntocht!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply