Buenos Aires

december 3, 2015

Buenos Aires is een fijne stad. Hij lijkt op Parijs met mooie elegante gebouwen en met een aantal prachtige ouderwetse cafés. Ik verblijf in de wijk San Telmo, in vroegere tijden de rijkste wijk van de stad, maar na een epidemie van gele koorts vluchtten de rijken naar een heuvel verderop, naar de wijk Recoleta.

In San Telmo zie ik de rijkdom van vroeger in de gebouwen vol van vergane glorie. Ik zie de oude grandeur dwars door alle gebreken heen. Mijn hotel heeft hoge plafonds en veel sfeer maar is een al achterstallig onderhoud. Het pleisterwerk is afgebrokkeld, de stopcontacten hangen half uit de muren, de wc trekt niet door maar het goede nieuws is dat de douche lekker warm is en ik voel me er thuis. San Telmo heeft straatjes met kinderkopjes en overal leuke cafés en restaurantjes.

Ik voel me er veilig en in de oude houten cafeetjes is het lekker eten, en er zijn meer mensen die alleen reizen. In mijn hotel ontmoet ik Suzanna, een Argentijnse, die op de leeftijd van 73 haar huis heeft verkocht en op het punt staat voor een paar maanden naar Mexico te gaan. We eten een avond samen en dat is een enigszins vermoeiende aangelegenheid daar zij een klein beetje Engels spreekt en ik nauwelijks Spaans. Ze is lerares Frans geweest en met behulp van deze 3 talen slagen we erin te communiceren. Ook ontmoet ik Emile, een Israëliër die gepensioneerd is en die zoals hij zegt: tot het graf de tijd heeft om rond te reizen. Hij wil graag met een Nederlandse vrouw trouwen en vraagt of ik single ben misschien?  Ik bedank hem vriendelijk maar zeg dat ik al een man heb.

Argentinië is een land met een roerige geschiedenis. Ik maak een bike tour en de gids Tayler is werkelijk geweldig omdat hij ontzettend veel weet over de geschiedenis van Argentinië. (www.bikingbuenosaires.com) Grappig om te horen hoe de Spanjaarden hier terecht kwamen, hoe de armste wijk la Boca is ontstaan en dat de arme immigranten uit Europa, de Tango hebben bedacht maar het meest indrukwekkend is het verhaal over het regime Videla, van 1976 tot 1983. Men schat dat tijdens dit regime circa 30.000 mensen zijn omgekomen.

Hoe bijzonder blijft het verhaal van de Dwaze Moeders en hoe moedig zijn zij geweest door te demonstreren op de Plaza de Mayo tegen het feit dat hun kinderen zijn verdwenen.  Op dit plein worden zij geëerd door afbeeldingen van hun witte hoofdoekjes. Muurschilderingen verderop in de stad herinneren aan deze gebeurtenissen. Het is ook vandaag de dag nog voor veel families moeilijk omdat zij niet weten wat er precies is gebeurd met hun vermiste dierbaren.

Met de fiets staan we stil op een plek onder een viaduct, tijdens het regime een martelplek. Er zijn daar menselijke resten gevonden en nog steeds worden er mensen geïdentificeerd. Iedere keer als dat gebeurd wordt er een foto van diegene op de heuvel bijgeplakt en zo is een monument ontstaan. Men denkt dat op deze plek ongeveer 300 mensen begraven liggen.

In mijn hotel spreek ik met Fernando hierover en hij vertelt mij dat de tijden nu beter zijn maar, op een andere manier, ook nog moeilijk. Er zijn net verkiezingen geweest en er is een nieuwe president gekozen. Fernando is blij dat Christina Kirchner weggaat, wat hem steekt is dat zij als een soort van dictator allerlei beleid heeft gemaakt, waardoor de inflatie torenhoog is en het voor de gewone man moeilijk is om rond te komen. Hij vertelt dat zij iedere dag per helikopter naar haar werk vliegt, een afstand die goed te overbruggen is met de auto en is hier zichtbaar boos over. Hij heeft zijn hoop gevestigde op de nieuw gekozene, Maurico Macri, die allerlei verbeteringen belooft zoals herstel van de economie en een einde te maken aan de corruptie.

 

 

 

 

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Gerard Grimbergen december 7, 2015 at 11:19 am

    Jeetje wat een verschil tussen Salvador en Buenos Aires. Ik ben blij voor je dat je nu weer even op een plek bent waar je je thuis voelt.
    Het mooiste in je verhaal vind ik dat je zoveel mensen ontmoet en echte gesprekken met ze hebt.

  • Leave a Reply