Droom en realiteit

april 20, 2016
on the road again

Nog maar een paar maanden geleden reisde ik door Zuid-Amerika en dacht na over mijn toekomst. Maar toen ik, terug in Nederland, samen met Sjoerd het nieuwe jaar begroette had ik nog steeds geen idee wat ik wilde met mijn werkend bestaan. Ja reizen, en dat het liefst in combinatie met werken. En werken met een sociale component. Dat alles bracht me tot een onderzoek of ik een onderneming kon starten in Ghana.Met dat land heb ik een speciale band. Ik heb daar in 2012 een aantal maanden een project voor microkredieten gerund. Ik werkte toen samen met de Ghanese Priscilla die ik sindsdien samen met mijn ouders financieel heb ondersteund om een opleiding te kunnen doen. Zij krijgt nu binnenkort haar diploma en wil graag een bedrijf(je) beginnen. Aanvankelijk dacht ik zelf iets te kunnen starten daar maar daar ben ik op teruggekomen na het spreken van een tiental ondernemers omdat ik denk dat er te veel risico’s voor mij aanzitten. Wel coach ik nog Priscilla bij het maken van haar businessplan.

En op dit moment in mijn leven wil ik graag mijn hervonden vrijheid behouden. Maar ik wil nog niet terug in Nederland naar het normale leven van werken. Nee zeggen is een nieuw iets in mijn leven, want af en toe komen er mooie opdrachten voorbij. Ook nieuw is het loslaten van de angst, dat ik niet meer aan het werk kom. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt en ga weer iets aan doen waar ik veel plezier aan beleef: reizen. Naar Peru, want de Inca cultuur trekt mij al heel lang aan. En daarnaast wil ik heel graag Spaans leren. Tijdens de basislessen die ik van Flo kreeg voor mijn vorige reis merkte ik dat ik er veel plezier in heb om een nieuwe taal te leren. En dingen doen alleen maar omdat ik het leuk vind, ook al leidt het niet tot een concreet iets is ook vrij nieuw voor mij.

Ik heb 2 weken een talenschool geboekt in Cusco, dat in de Andes op 3600 meter hoogte ligt. En verder ligt het open, de 2 maanden die ik weg ben.  Ik ben zo benieuwd wie er op mijn pad komt, wat ik ga meemaken.

En zo lig ik op bed in een hostel in Lima, na een vliegreis van 12.5 uur (die best hilarisch was omdat achter mij 4 russen zaten, 2 mannen en 2 veel jongere vrouwen die na veel alcohol heel luidruchtig werden, en onderling zeer handtastelijk, waarvan iedereen om hen heen kon meegenieten totdat het cabinepersoneel ingreep en ze geen drank meer kregen. Tenslotte vielen alle vier in een soort coma waarbij de vrouw achter mij steeds haar voeten op mijn hoofd legde waar ik op een gegeven moment genoeg van kreeg en een flinke mep tegen de voeten gaf waarop de vrouw verdwaasd uit haar coma ontwaakte, verwilderd om zich heen keek maar daarna gelukkig wakker bleef).

Wat doe je vervolgens als je kamergenoot zo hard snurkt dat je zelfs met je oordopjes niet kunt slapen?  Muziek op mijn oren helpt niet, na een uurtje lezen in Knausgard (Vrouw) draait het voor mijn ogen als ik midden in zijn bespiegelingen zit over echt schrijven en plagiaat. Of het door zijn boek komt of door mijn jetlag gecombineerd met slaaptekort weet ik niet maar ik ga mijn bed uit en maak een praatje met de nachtreceptionist. Navraag leert dat de snurker nog 2 nachten blijft, en er geen andere dorm is maar nog wel een privékamer die 3x zoveel meer kost dan de dorm.  Hmm… ga ik nu al tijdens mijn eerste dagen mijn budget overschrijden?  Daar ga ik over nadenken tijdens het schrijven van mijn eerste blog. Deze dus, vers geschreven om 4 uur in de Peruaanse nacht. En nu weer proberen te slapen nadat ik aan zijn voet heb geschud. Kijken of dat helpt.

 

 

 

 

 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Salomé Philips april 20, 2016 at 4:39 pm

    Wat een geweldige reis ga je weer maken Conny. “Toevallig” kwam mijn dochter zojuist thuis met een Lonely Planet van Peru.
    Ik wens je alle goeds, weinig snurkers en veel liefdevolle, inspirerende mensen op je pad :-)
    Viva la Vida

  • Reply Gerard Grimbergen april 21, 2016 at 1:06 pm

    Wat leuk dat er weer reis-blogs van je verschijnen. Deze blog is leuk omdat goed te lezen is dat je zo vrij bent dat je je niet boos maakt over het gedrag van je medereizigers. Heerlijk, die ontspannen houding.
    Ik zie uit naar je verhalen.

  • Leave a Reply