Een mooi begin

april 25, 2016

Hij is zeer gestrest en loopt rond door de kamer. Hij trekt zich 20 keer op aan de deurpost en gaat vervolgens push-ups doen op de grond. Voortdurend checkt hij zijn telefoon.  Hij heet Mohammed, en hij is mijn room mate in Lima. De Franse Mohammed is een chemical engineer en heeft net zijn baan verloren in Houston, USA. Hij werkt in de olie en gasindustrie maar daar gaat het niet zo goed. Hij vertelt me hoe moeilijk het is voor hem een baan te vinden in Frankrijk. Hij meent te voldoen aan alle criteria van een terrorist: hij is tussen de 20 en 30, tweede generatie migrant uit Algerije, moslim en man. En dan heeft hij ook nog eens het nadeel niet de goede universiteit te hebben gevolgd. Frankrijk kent een scherp onderscheid tussen de gewone universiteit en de “elite” universiteit (de zgn. Grandes Ecoles). De keuze wordt bepaald door je intelligentie maar ook door het feit of je wel of geen geld hebt, want de Grandes Ecoles kosten meer.Hij is een maand gaan reizen om het even van zich af te zetten maar dat lukt niet, zegt hij. Tja, dat had ik gemerkt.  Als je reist neem je je leven met je mee, je kunt proberen het van af je te zetten, maar als dat je al lukt kom je uiteindelijk toch weer terug in je oude leven. Als dat je niet beviel voordat je wegging, zul je merken bij terugkomst dat het je nog steeds niet bevalt. Hij heeft nu besloten om terug te vliegen naar Houston, spullen op te halen, en dan naar Frankrijk te gaan om voorlopig bij zijn ouders te wonen. En daar ziet hij tegen op.  Als ik hem vraag wat zijn werk precies inhoudt beginnen zijn ogen te glimmen. Vol passie vertelt hij hoe interessant het is om in de pijpen de juiste druk te berekenen van de vloeistoffen en hoe je rekening moet houden met omgevingsfactoren, temperatuur water in de zee of in Siberië, temperatuur in de sneeuw. Hier zit iemand die duidelijk een juiste keuze heeft gemaakt voor werk. Ik heb met hem te doen.Zo heb ik direct in mijn eerste dagen een aangrijpend gesprekje met zomaar een medereiziger en lijkt het wel of ik gewoon weer de draad oppak na mijn vorige reis.

Lima is een geweldige verrassing. Ik verblijf in Miraflores, een wijk die op een klif is gebouwd. Onder de klif loopt een 6 baans snelweg naast het strand maar bovenop de klif kun je heerlijk wandelen zo lang je wilt. In het oude centrum van Lima zie ik prachtige koloniale gebouwen, allemaal uit de Spaanse tijd. De Spanjaarden hebben hun best gedaan de Inca gebouwen te verwoesten en bouwden hun kerken en overheidsgebouwen op de ruïnes van de Inca tempels.

Samen met Conchita uit Australië (ze krijgt altijd de vraag of ze de Oostenrijkse Conchita kent die het songfestival won; het antwoord is inmiddels ja) bezoek ik Barranco, de meer bohemienachtige wijk van Lima. Er is een tentoonstelling van een beroemde Peruaanse fotograaf Mario Testino, die tal van beroemdheden heeft geportretteerd. Ik ben onder de indruk van zijn foto’s van Lady Di, zo naturel ze daar staat. Conchita wil graag op de foto met de metershoge Jamie Oliver. Conchita is op reis voor 3 maanden. Ze is een bevlogen dame van 28 jaar en weet precies wat ze wil. Ze werkt in de filmindustrie, documentaires, en is van plan haar eigen documentaire over Jihad strijders te gaan produceren na terugkomst. Ze vertelt honderduit hoe moeilijk het is om van de grond te krijgen: financiering, vergunningen, de juiste crew en het gevaar rondom dit onderwerp omdat ze op locatie wil filmen.

Een mooie start van mijn reis en na vier dagen vlieg ik naar Cuzco.

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Gerard april 29, 2016 at 4:21 pm

    Wat een leuke ontmoetingen heb jij toch altijd op je reizen. En je schrijft er heel mooi over. Je accepteert de mensen zoals ze zijn, je oordeelt niet. Geen wonder dat ze graag hun verhaal aan je doen. Mooi!
    Ook gaaf vind ik je bemerkingen over het feit dat je je leven gewoon meeneemt op reis; je kunt er hooguit even uitstappen. Ik herinner me dit soort beschouwingen ook van je vorige reis; toen ging het over vrijheid. Fraaie inzichten hoor.

  • Leave a Reply