Een stad met vele gezichten

december 29, 2015

Mijn kennismaking met Rio is spectaculair: ik vlieg binnen op het vliegveld dat in in de stad ligt en zie eerst het beroemde Christusbeeld van dichtbij en vervolgens de hele stad die gedrapeerd rond heuvels aan zee ligt. Wat prachtig!

Ik heb een bed & breakfast gekozen in de wijk Santa Teresa, een wijk die tegen de heuvels op ligt met steile straten en broedplaats voor bohemiens, kunstenaars, musici. Dat sprak me aan alsmede het feit dat het er veilig is. Ik ontmoet bij aankomst Florin, Mirele en Adrian uit Boekarest (Roemenië) en samen met hen ga ik uiteten op eerste kerstdag. Na flink doorbellen vinden we een restaurant dat open is. We wisselen reiservaringen uit en MIrele is niet blij met mijn verhalen over Salvador omdat zij daar oud en nieuw gaan vieren. Als we na het diner onze straat inrijden zie ik het enorme verlichte Christusbeeld op de heuvel verlicht opdoemen. Heel mooi!

De volgende ochtend ontmoet ik Yvonne uit Ierland en we gaan samen op pad. Het is bloedheet (39 graden) en daarom starten we in het museum van Modern Art. Heerlijk om daar rond te slenteren in de airco. Vanuit het raam daar zien we de Sugar Loaf, een berg met mooi uitzicht over Rio. Daar blijven we tot de zonsondergang. Eenmaal beneden in het donker ontdekken we dat, na 6 taxi’s te hebben aangehouden, geen enkele ons naar Santa Teresa wil brengen. We begrijpen niet goed waarom niet, want we praten allebei geen Portugees. We zien een bus met de naam van het metrostation erop dat onderaan onze heuvel ligt en nemen deze. Daar aangekomen willen de eerste 2 taxi’s ons weer niet meenemen, de laatste doet net alsof hij een pistool tegen zijn hoofd krijgt en schud van nee. Nu word ik echt bezorgd, het is toch een veilige wijk of niet soms? Lopen is geen optie, dat heeft de B & B ten zeerste afgeraden. Bij de volgende taxi bedenken we als tactiek eerst te gaan zitten en dan pas het adres te noemen, dit werkt en we komen thuis. De eigenaar van de B&B vertelt ons dat de taxi’s op gas rijden en om die reden niet de heuvels van Santa Teresa op willen. Ik weet het niet, mij lijken dat overvallen en berovingen er ook iets mee te maken hebben. Hoe dan ook, ik besluit de andere dagen voor het donker word in mijn eigen wijk te zijn.

Met Felipe bezoek ik een van de meest toegankelijke favella’s, Videgal. Felipe is gids en fotograaf en opgegroeid in deze favella.  Erg interessant om van hem te horen hoe deze van oorsprong sloppenwijken zich hebben ontwikkeld. De favella’s zijn een stad in een stad, zoals Felipe zegt.  In 38 van de circa 900 ((!) favella’s in Rio is de overheid een programma gestart om de wijken veiliger te maken. Dat betekent dat er harde gevechten zijn gevoerd tussen politie en drugsbenden. Felipe is niet enthousiast over dit programma, voor hem is het geweer van de drugsdealer vervangen door het geweer van de politie. Hij zou willen dat al het geld dat wordt geïnvesteerd in veiligheid, zonder dat het echt het drugsprobleem heeft opgelost, wordt besteed aan onderwijs en infrastructuur in de favella’s.

S ‘avonds blijkt er vlakbij de B&B een straatfeest te zijn. Een opzwepende band speelt het ene samba nummer na het ander, Yvonne en ik dansen op straat temidden van de bewoners. Koud bier wordt verkocht vanuit rieten manden gevuld met ijs, en de vele kleine barbecuetjes verspreiden een heerlijke geur van geroosterd vlees. Erg leuk om dit mee te maken.

Tijd om erbij stil te staan dat mijn reis is afgelopen heb ik niet. Vandaag vlieg ik terug, heerlijk om Sjoerd en de kinderen weer te zien en hopelijk jullie ook weer in het nieuwe jaar!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply