Het zijn net mensen

december 8, 2015

Ik ben verliefd op Pategonië! Ik hou van de eindeloze vertes, van de gletsjers, de bergen, de zachtgroene kleur van de heuvels, het ruige karakter, de wegen waar geen einde aan lijkt te komen en de ruimte die hier is. Van Buenos Aires ben ik naar El Calefate gevlogen midden in het Argentijnse Pategonië. Ik slaap in een hostel op een slaapzaal om dat ook eens uit te proberen, en om de kosten te drukken want het zijn Europese + prijzen hier. Tenminste als je geld uit de automaat haalt, als je genoeg euro’s of dollars bij je hebt kun je die heel gunstig wisselen op de zwarte markt in Buenos Aires. Het hostel is heel gezellig, ik ben de oudste maar dat maakt niet uit. Het slapen met oordoppen in gaat ook prima en valt me mee.Ik breng een uiterst genoeglijke avond door met Jote, een Engelse met Indiase roots, met een prachtig upper class Brits accent. Ze is 29 en advocate  in de Londense city.

Als ik vertel dat mijn dochter psychologie studeert raakt dat iets in haar. Zij had dat ook willen doen maar rechten bood betere carrièreperspectieven. Maar eigenlijk vindt ze de lange uren, de competitie en het werk helemaal niet leuk. Ze heeft een maand vrij omdat ze een baan bij een ander kantoor heeft geaccepteerd, nog beter betaald, nog meer uren maar ze wil eigenlijk wat anders. Ze durft alleen niet want de druk vanuit haar familie is hoog. Ik vertel haar dat het volgens mij in het leven gaat om het verzamelen van ervaringen en niet om het verzamelen van meer bezit en vertel haar over mijn eigen pad. Ik wens haar toe dat ze iets gaat doen wat ze heel erg leuk vindt en een dagje later krijg ik van haar een berichtje dat ik haar heb geïnspireerd met mijn verhaal. Fijn!

De Perito Moreno is een ervaring, een geweldig grote gletsjer die gromt en knalt, het lijken soms wel explosies, en waar af en toe flinke brokken ijs vanaf vallen. Hij beweegt een paar meter per dag en de kleuren zijn prachtig: blauw ijs wat oplicht in de felle zon.

De gids vertelt dat gletsjers net mensen zijn, ze zijn allemaal anders, sommigen dijen uit, anderen slinken en je hebt de stabiele gletsjers. Later in het busje terug moet ik hier nog even om grinniken. Ook mensen verschillen inderdaad nogal. Ik ben met een groepje op stap, en het massieve hart hiervan wordt gevormd door 6 hele dikke Columbianen. Ze hebben ook nog enorme gewatteerde winterjassen aan met bontkragen. Ze persen zich in de stoelen en passen daar ternauwernood in. Het busje is zo klein dat er 3 aan iedere kant moeten zitten, toen ze die ochtend met zijn allen aan 1 kant zaten helden we vervaarlijk over. De gids heeft uiterst tactvol een betere spreiding voor elkaar gekregen.

Vanuit El Calafate ga ik met de bus naar El Chalten. Dit is een dorpje in de middle of nowhere. Internet is er nauwelijks, en het is heel traag. Maar daar kom ik ook niet voor. Het landschap is indrukwekkend mooi. Ik ontmoet nog even Madeleine die ik ken van de cruise, en we maken een wandeling samen voordat zij weer naar haar volgende bestemming vertrekt.

Alleen maak ik een paar stevige hikes. Het is zo prachtig dat ik ontroerd raak van de schoonheid van de natuur. Als je de foto’s ziet begrijp je vast wat ik bedoel.

In mijn hotel ontmoet ik Garrett en Amy, een Amerikaans stel van midden dertig, dat een jaar reizen achter de rug heeft en volgende week teruggaat naar de States. Ze willen een gezin stichten en hebben besloten hun oude leven op te pakken. Ze hopen dat ze op een of andere manier de vrijheid die ze nu ervaren kunnen vasthouden en we praten over welke mogelijkheden je daarvoor hebt zoals bijvoorbeeld je vaste lasten zo laag mogelijk houden.

Ook dit is weer een mooie avond en ik prijs mezelf gelukkig hoe fijn deze reis tot nu toe verloopt, mede dankzij alle mensen die ik onderweg ontmoet.

PS Ik hoop dat jullie gezien hebben dat mijn laatste blogs meerdere foto’s bevatten, als je op de foto bovenaan met je cursus beweegt zie je pijltjes, zo ook bij deze blog.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Thilde Derkman december 8, 2015 at 9:34 pm

    ciao Conny,
    Geweldig vind ik jouw verhalen en je zo te kunnen volgen. Wat een prachtig avontuur onderga je. Leuke ontmoetingen waarbij je anderen inspireert. Word jij ook geïnspireerd door mensen die je tegenkomt en kom je ook nog aan jouw eigen doel toe? Wel blijven genieten hoor! Ik kijk weer uit naar je volgende blog.
    un abbraccio e un bacione,
    Thilde

  • Leave a Reply