Op moederdag naar Macchu Picchu

mei 9, 2016

Macchu Picchu is een magische plaats. Ik kan niet geloven dat ik daar werkelijk sta, na zo vaak de bekende foto’s gezien te hebben. Om halfzeven ben ik er, samen met honderden andere toeristen. Als ik echter even een stuk naar boven klim blijven er al heel wat achter. Het is mogelijk, zelfs hier, om wat stillere plekken op te zoeken. De gids vertelt ons over de gebruiken van de Inca’s. Dankzij de Inca’s telt Peru ontelbaar veel gewassen, zij waren echte landbouwmeesters. Een van de foto’s bij deze blog is van Moray in de heilige vallei. Een zogenaamd Inca laboratorium, per cirkel experimenteerden zij met gewassen, afwatering en temperatuur. De Inca’s aanbaden moeder aarde en gingen er voorzichtig mee om. Nog steeds vieren de Peruanen ieder jaar in augustus het feest van moeder aarde.  De gids spreekt zijn afschuw uit over het kappen van grote delen van het regenwoud in de Peruaanse jungle om mijnen te exploiteren. Hij blijkt ook een echte filosoof te zijn als hij zegt dat we niet alleen respectvol met onze moeder aarde om moeten gaan maar ook met onszelf. We moeten het vandaag doen, leven zoals we willen leven, want het gaat snel voorbij. Hij heeft gelijk.

Het is dankzij de festiviteiten hier dat ik stil sta bij moederdag. In Ollantaytambo in de heilige vallei is er een heus dorpsfeest voor de moeders van het dorp. Zij dansen in een kring op het plein en er worden cadeaus uitgewisseld. Ik krijg zoenen van wildvreemden die mij vragen of ik een moeder ben en ze feliciteren mij er mee. Ik sta niet dagelijks stil bij het feit dat ik moeder ben maar daar op het plein ben ik me er ineens heel erg bewust van hoe gelukkig ik ben om moeder te zijn van Suus en Max. En denkend aan moeders, en hoe verschillend de levens voor moeders kunnen starten, denk ik aan mijn ontmoeting een paar dagen geleden met Abigail, een Peruaanse die al 40 jaar in de VS woont.

Dit is een beetje vreemde ontmoeting, we lopen beiden een heuvel op in Cuzco en daar waar ik snakkend naar adem probeer omhoog te komen praat Abigail honderduit. Ze begint met te vertellen hoe gezond en puur ze leeft, geen make-up gebruikt en ziet ze er niet goed uit op haar 57e?  Ik ben eerst geïrriteerd omdat ik mij helemaal niet gezond en puur voel. Bovendien zie ik, als ik eens goed opzij kijk, een gezicht dat duidelijk plastische chirurgie heeft ondergaan en zie ik daar niet een make-up lijntje rondom haar ogen en mond?  Ze vertelt opgetogen dat dat tattoos zijn. Zo handig, je hoeft je nooit meer op te maken en ziet er altijd mooi uit. Boven op de heuvel wordt het gesprek serieuzer en vertelt ze dat zij en haar man missionarissen zijn en proberen de zwakkeren te helpen. Het is haar overtuiging dat God haar een opdracht heeft gegeven om jonge meisjes hier in Peru te helpen die zwanger zijn geraakt van hun vader of broers. Ze vertelt dat dit veelvuldig voor komt in de afgelegen dorpjes in de bergen. De meisjes zijn vaak niet ouder dan 12 of 13 jaar. Ze komen naar de stad, meestal alleen, om in het ziekenhuis te bevallen. Abigail bezoekt de meisjes, heeft kleding bij zich, koopt wat lekkers voor ze en is regelmatig bij de bevalling. Het is Gods opdracht deze meisjes bij te staan op een moeilijk moment in hun leven. Ze vraagt me of in God geloof. Abigail overrompelt me een beetje als ze verder praat over hoe god haar stuurt en als ze steeds dichter bij me komt staan hoop ik dat ze me niet wil bekeren. Maar later denk ik nog veel na over deze ontmoeting, een vrouw waarvan ik op het eerste gezicht echt niet had gedacht dat zij een missionaris zou zijn, en dan ook nog een vrouw met zo’n mooie missie in het leven.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply