Waarom reizen?

juni 16, 2016

Reizen gaat over je angsten overwinnen en je grenzen verleggen, aldus de Franse Silvy en de Engelse Lilly. We eten in een aardappelrestaurant in Arequipa. Silvy vindt van zichzelf dat ze veel te gecontroleerd leeft. Ze is op reis gegaan omdat ze wil leren omgaan met het onverwachte en het voorspelbare. Zo wil ze leren dat ze niet altijd de controle heeft. De Engelse Lilly heeft genoeg van het op materie gerichte leven in Engeland. Ze heeft besloten terug te gaan en haar huis en de hele inboedel te verkopen. Ze ziet haar verdere leven voor zich als een reizende Engelse lerares. Ze moet nog wel de relatie met haar vriend beëindigen die in dat huis woont.Ze hebben een bungee jump sprong gedaan terwijl ze het in hun broek deden van angst. Want ook het overschrijden van je fysieke grenzen hoort in hun ogen bij het leerproces van je angsten te overwinnen. Geïnspireerd door hen lig ik een paar dagen later, trillend van angst, op een sandboard om in Huachachina van een duin te glijden. Wat is het hoog en stijl! De instructeur geeft me een zetje en hup daar ga ik, supersnel en ik zie niets want ik heb mijn ogen dicht en grijp me alleen krampachtig vast aan aan de voetsteuntjes terwijl ik hoop dat die niet loslaten. De tweede en derde keer durf ik te kijken en vind ik het bijna leuk.

De Duitse Ralph vertelt dat hij reist omdat hij vlucht. Hij moet eigenlijk aan zijn master beginnen maar heeft er geen zin in en hij reist al meer dan een jaar de wereld rond. Ik hou van reizen omdat iedere dag anders is, dat er onverwachte, onvoorspelbare dingen kunnen gebeuren en dat gekoppeld aan een gevoel van vrijheid omdat ik alleen reis en iedere dag kan beslissen wat ik wil gaan doen. Of niets doen, want dat is soms ook heerlijk. Het hebben van geen verplichtingen voelt als ultieme vrijheid. De keerzijde van alleen reizen is er ook, soms kan ik Sjoerd en de kinderen hevig missen. En als het tegenzit, zoals bij mijn hoogteziekte of onlangs toen ik bijna een week een heftige darminfectie had en niet veel anders kon doen dan in mijn bed liggen en naar de wc hollen, vraag ik me af waarom ik dit doe. Maar ik hou van reizen omdat er zoveel hoogtepunten zijn.

Een letterlijk hoogtepunt is de hike die ik samen met een groep maak in Huaraz in de Andes in het noorden van Peru. Het is mijn op-een-na laatste dag voordat ik terugvlieg naar Nederland en de hike gaat naar een meer (Lago 69) op 4600 meter hoogte. `Ik wil dit heel graag en begin met slikken van hoogteziekte pillen een paar dagen van tevoren. We starten op 3800 meter hoogte met lopen en de omgeving is adembenemend. Sneeuw op de top van de bergen, een mooie groene vallei met bloemen en de lucht is blauw. Op 4200 meter kan ik niet meer, ik ben veel te kortademig en mijn hart gaat te keer. Iedere 5 meter moet ik stoppen. De gids zegt dat ik het niet ga redden in de tijd omdat we 3 uur hebben om boven te komen en hij gaat door met de rest van de groep. Even later stopt een andere gids bij mij en hij vraagt of ik interesse heb voor een vitamine drankje. Hij zegt dat het helpt de aderen te verwijden waardoor er meer zuurstof bij je hart kan komen en het geeft energie. Ik besluit het te nemen terwijl ik altijd tegen mijn kinderen zeg: neem niets waarvan je niet weet wat het precies is.

Maar het is een mirakel, na een paar minuten al wordt mijn ademhaling rustiger en krijg ik lucht. Het blijft afzien want klimmen op deze hoogte is enorm zwaar. Onderweg kom ik de Australische Janet tegen van 69 (!) en elkaar moed inpratend bereiken we samen in precies 3 uur het meer. Een meer wat pijn doet aan je ogen, zo mooi turquoise is het. Ik ben zo voldaan en trots dat dit me is gelukt dat de 2,5 uur naar beneden bijna makkelijk lijkt.

En nu weer terug naar Nederland, naar iedereen. Heerlijk.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply